Domowe ognisko

Proces wychowania to pewnego rodzaju wywieranie nacisku na naszych dzieciach. Takie wywieranie nacisku ma na celu zmuszenie naszych pociech do określonych zachowań. Czy takie postępowanie możemy nazywać złym? Często poprzez zakazy czy kary ograniczamy niezależność dziecka oraz nie dajemy mu wolnego wyboru. Jednak postępowanie nasze zawsze jest w kierunku dobra dziecka.

O pewnych zasadach życia w społeczeństwie dziecko nie ma bladego pojęcia, to my pokazujemy mu właściwy sposób postępowania. Dziecko nie jest bowiem w stanie myśleć w kategoriach przyczyn i skutków, gdyż jest to poza jego możliwościami poznawczymi. Dopiero w toku rozwoju poznaje ono skutki własnych zachowań. Istnieje jednak wiele sytuacji, których dziecko nie może doświadczyć na własnej skórze, ponieważ ich skutki zbyt silnie wiążą się z ogromnymi nieodwracalnymi konsekwencjami. Dlatego ważne jest aby dzieci nasze nauczyły się nas słuchać. Ta nauka czasem musi nabrać drastycznych metod jeśli samo tłumaczenie nie przynosi żadnych skutków.

Wychowujemy dzieci dla ich własnego dobra, dla ich dobrego samopoczucia i umiejętności przystosowawczych w społeczeństwie, w którym przyjdzie im żyć. Dzieci, które wychowywane są w bezkresnej szczęśliwości bez wyznaczonych granic i z duża władzą w systemie rodzinnym, paradoksalnie nie są szczęśliwe. Może bowiem się okazać że wypielęgnowanie królewiątko nagle zderzy się z mało przyjaznym społeczeństwem. Trudno bowiem sobie wyobrazić, że w szkole nagle ktoś będzie musiał zapanować nad dwudziestką innych królewiąt i będzie starał się im nie przeszkadzać w tworzeniu własnych wizji świata.
Im dziecko starsze, tym więcej wymaga się od niego przystosowania do zachowań zgodnych z zasadami współżycia.

Dla dobra naszego dziecka powinniśmy więc przemyśleć naszą rolę w tworzeniu w nim człowieka przystosowanego. Dajmy dziecku tyle władzy, ile jest ono w stanie samo udźwignąć.

Powiązane wpisy

• Czy teleturniej może uczyć? (0)