Od samego początku kiedy w domu pojawia się dziecko zaczynamy jako rodzice roztaczać nad nim parasol troski. W trosce o dziecko zaczynamy dbać o jego zdrowie fizyczne i psychiczne. Książeczka zdrowia, w której odnotowujemy każde szczepienie wag i wzrost ma pewnie stałe miejsce w naszym życiu. Dbanie o to, aby nasze dziecko nie poddawać stresowi i frustracjom nie ma już tak jednolitego charakteru. Rozumienie szczęścia jest różnie odbierane w poszczególnych środowiskach i kulturach. Większość rodziców obsesyjnie stara się zaspokoić zachciankę własnego dziecka co prowadzi do nieuchronnego zderzenia się tej niebiańskiej istoty z rzeczywistością.

Szczęśliwe dziecko to takie, które zamiast dostawać kupioną lalkę Barbie, samo z gałganków wykona swoją i na dodatek będzie potrafiło ją pokochać. Szczęśliwe dziecko to realizująca się w codziennym życiu osoba w gronie rówieśników podczas okropnie głośnej zabawy. Każdy jego nowy krok do samodzielności przynosi dziecku ogromną dozę szczęścia: rozrzucania zabawek czy ściąganie obrusu. Zazwyczaj to wszystko w znacznie mniejszym stopniu uszczęśliwia rodziców. Zamiast dzieci w tych krokach wspierać stajemy się karcącym wychowawcą. Pamiętać jednak należy że roztaczając ten parasol nie ochronimy dziecka przed przyszłymi niebezpieczeństwami. Hamując ich własne określanie siebie powodujemy że dzieci wyrastają na wyciszone osoby, które nie potrafią w odpowiednim momencie stać się szczęśliwymi dorosłymi

Brakuje im umiejętności mówienia NIE, umiejętności wyrażania własnych potrzeb, umiejętności proszenia o coś czego potrzebujemy lub co nam się należy.

Z obserwacji psychologów wynika, że u podłoża wielu zaburzeń zachowania, dziecięcych nerwic, niepowodzeń szkolnych, oraz różnorodnych trudności w późniejszym dorosłym życiu, tkwi brak asertywności. Wokół braku asertywności lawinowo gromadzą się nierozwiązane problemy, niemożności, konieczności, przymusy i blokady.

Powiązane wpisy

• Kiedy mam niejadka w domu (0)
• Bezdzietność z wyboru (0)